Լուսինը թվում է հանգիստ և խաղաղ աշխարհ՝ առանց քամու, անձրևի և մթնոլորտի։ Բայց իրականում նրա մակերևույթը ենթարկվում է միկրոմետեորոիդների շարունակական «ռմբակոծության»՝ փոշեհատկից մինչև ոլոռի չափ մանր մասնիկներ, որոնք թռչում են մինչև 70 կմ/վ արագությամբ։ Դանիել Յագալոմիի ղեկավարած նոր հետազոտությունը առաջին անգամ քանակապես գնահատել է այդ սպառնալիքը NASA-ի Artemis ծրագրի ապագա լուսնային բազաների համար։

Երկրի վրա միկրոմետեորոիդները այրվում են մթնոլորտում՝ վերածվելով անվնաս մետեորների։ Լուսնի վրա դրանք հասնում են մակերևույթին լիակատար ուժով։ Գիտնականները օգտագործել են Meteoroid Engineering մոդելը, որը հաշվի է առնում Լուսնի ուղեծիրը, Երկրի գրավիտացիոն ազդեցությունը և մետեորային հոսքերը։

ՄՏՀ-ի չափ հիպոթետիկ լուսնային մոդուլի համար (մակերեսը ~500 մ²) հաշվարկները տվել են անհանգստացնող թվեր՝ 15 000-ից մինչև 23 000 հարված տարեկան 10⁻⁶ գ-ից մինչև 10 գ զանգվածով մասնիկներով։ Նույնիսկ միկրոգրամային մասնիկը 20 կմ/վ արագությամբ կրում է օդային ատրճանակի գնդակի էներգիա՝ բավարար մետաղ ծակելու, խառնարան ստեղծելու և սարքավորումները վնասելու համար։

Ակնհայտ է, որ ստղագնացների համար միկրոմետեորոիդները կդառնան առօրյայի մաս՝ ինչպես ճառագայթումը կամ լուսնային փոշին։ Մշտական մոնիթորինգը, կանոնավոր ստուգումը և վերանորոգումը պարտադիր կլինեն հեռանկարում՝ ստորգետնյա բազաներ կամ ռեգոլիտից 3D-տպագրություն պաշտպանության համար։

Աղբյուրը՝ Cornell University

Պատկերը՝ James Stuby/NASA image