Համաշխարհային բանկի վերջերս հրապարակված զեկույցը բացահայտում է մտահոգիչ միտում. ջրի սպառումն աշխարհում վերջին երկու տասնամյակների ընթացքում աճել է մոտ 25%-ով: Այս աճը ազդում է ոչ միայն տնային տնտեսությունների, այլև նյութերի արտադրության վրա, քանի որ արդյունաբերությունը ավելի ու ավելի շատ է սպառում քաղցրահամ ջուրը:

Ուսումնասիրությանը մասնակցած գիտնականները նշում են, որ հիմնական պատճառներից մեկը պողպատի, ցեմենտի, պլաստիկի, թղթի և ռետինի նման նյութերի արդյունաբերական արտադրության արագ աճն է: Հենց այս «անհրաժեշտ» նյութերի արտադրությունն է, որը զգալի ճնշում է գործադրում ջրային ռեսուրսների վրա:

Զեկույցը շեշտում է այսպես կոչված «ջուր-նյութ կապի» կարևորությունը՝ մի հասկացություն, որը պահանջում է ջրի սպառման կառավարում ոչ միայն մատչելիության, այլև մեր արտադրած նյութերում «ներդրված» ջրի քանակի հիման վրա:

Տվյալները ցույց են տալիս, որ ամենաշատ ջրօգտագործող նյութերից են մետաղը (հատկապես պողպատը), թուղթը և պլաստիկը: Օրինակ, պողպատը կազմում է արտադրության ջրային հետքի գրեթե 40%-ը:

Աճի աշխարհագրությունը նույնպես մտահոգիչ է. Արևելյան և Հարավային Ասիայի տարածաշրջանները, ինչպես նաև Օվկիանիան, արդյունաբերական ոլորտում քաղցրահամ ջրի սպառման կտրուկ աճ են գրանցում: Սա հատկապես վտանգավոր է, քանի որ այս երկրները կարող են արդեն իսկ բախվել ջրի լուրջ պակասի։ Մասնագետները զգուշացնում են, որ, եթե այս միտումը շարունակվի, սահմանափակ ջրային ռեսուրսների համար մրցակցությունը կսրվի:

Ջրի սպառման աճին զուգընթաց առաջանում է ջրօգտագործման արդյունավետության համապարփակ ռազմավարությունների անհրաժեշտություն՝ թե՛ արդյունաբերության, թե՛ պետական կառավարման մակարդակում:

Աղբյուրը՝ The World bank Report

Պատկերը՝ AFP